مراسم تشييع جنازه امير حياتي، استاد و نوازنده صاحب سبك تنبور، امروز از مقابل درب اصلي تالار وحدت برگزار شد.

به گزارش خبرنگار ايسنا، در اين مراسم كه با حضور جمعي از هنرمندان موسيقي برگزارشد، محمد رضا درويشي در سخناني با تجليل از اين استاد فقيد موسيقي گفت: « او صرفا يك نوازنده تنبور نبود، بلكه بر موسيقي مقامي تسلط كامل داشت و به صورت معنوي اين مقام‌ها را به طور كامل درك كرده بود.»

او اظهار اميدواري كرد تا جوان‌ها همانند حياتي و عالي‌نژاد صرفا در نوازندگي مرعوب تكنيك نشوند.

كيخسرو پورناظري نيز در اين مراسم گفت ما بايد به افتخار كنيم كه هنر موسيقي ما مي‌تواند روح و روان انسان را سيقل و تراش دهد. استاد اميرحياتي جوان‌هايي را كه سال‌ها در مكتب او درس مي‌گرفتند، براي ما به يادگار گذاشته است.

اميرحياتي شاعر و نوازنده و خواننده نام آشناى ايران دوشنبه هفته اخير دار فانى را وداع گفت. اين نوازنده برجسته تنبور كه به عنوان نخستين تنبورنوازى است كه توانست اشعار فارسى را بر روى قطعات ساز تنبور استفاده كند از دوازده سالگى نزد پدر خود عليقلى حياتى ساز زدن را آموخت.

او نزد سيد نصرت الدين جيحون آبادى مقام هاى باستانى و حقانى تنبور را فراگرفت. حياتى كه در كرمانشاه ديده به جهان گشود، در دهه سي به تهران آمد و ساكن پايتخت شد.

او سپس به راديو رفت و با تنبورش آهنگ ماندگار «على گويم على جويم» را خواند و نواخت.

شيوه نواختن تنبور حياتى منحصر به فرد و آميزه‌اى از عشق و شعور و جنون همراه بود. بى شك بسيارى از نوازندگان برجسته تنبور كشور در نيم قرن گذشته از شيوه نوازندگى حياتى بهره جستند. شيوه سحرانگيز زنده ياد حياتى در

«مضراب كارى» باعث تفاوت او با ساير اساتيد به نام تنبور بوده است.

از آثار به جا مانده از اين نوازنده مقام‌هاى باستانى تنبور با نظارت مرحوم سيد خليل عالى نژاد است كه توسط نشر ماهور منتشر شده است.

منبع: ایسنا

پ.ن: متولد 1300 درصحنه و فرزند علی قلی حیاتی است.ایشان یکی از پرآوازه ترین نوازندگان تنبور و یکی از نامدارترین مداحان حضرت علی است.نواختن تنبور را از 12 سالگی نزد پدرخودآغاز نمود و سپس در خدمت سید نصرالدین جیحون آبادی مدت چندین سال به تکمیل آموخته های خود پرداخت.شخصیت او در عین سادگی،آمیزه ای از عشق و شور و جنون است و همین ویژگی ها باعث تفاوت عمده ی شیوه ی او در نواختن تنبور و خواندن آواز،در مقایسه با دیگراستادان تنبور شده است.

همین شوریدگی بود که باعث شد در جوانی 14 مرتبه به زیارت نجف اشرف برود.خاطرات او از این دوران بس شگفت و به یادماندنی است.پس از این دوران،بنا به تقاضای دوستانش به تهران آمد و اکنون ده ها سال است که در این شهر اقامت گزیده است.او با وجود اقامت طولانی در تهران و دوری از مراکز اصلی رواج موسیقی و مقام های تنبور،توانسته است نه تنها ارتباط عمیق خود را با موسیقی و مقام های زادگاهش حفظ نماید،بلکه بر بستر ذوق،ظرافت و شوریدگی خویش،شیوه ای منحصر به فرد را در اجراهای مقام های باستانی و حقانی تنبور از خود به یادگار گذارد.

بسیاری از نوازندگان برجسته ی تنبور،مستقیم یا غیر مستقیم از تجارب او بهره جسته اند.در سال 1339 به دعوت مسولان وقت رادیو ایران،آهنگ ماندگار"علی گویم،علی جویم"و چند آهنگ دیگر را اجرا و ضبط نمود.پخش اجراهای ایشان از رادیو،عامل مهمی در شناساندن تنبور به علاقه مندان خارج از منطقه ی کرمانشاهان بود.

شیوه ی نوازندگی و خوانندگی امیر حیاتی تا حد زیادی با استادان دیگر تنبور متفاوت است.وی شیوه و پنجه ای سحرانگیز دارد.روش"مضراب کاری"او نیز با استادان دیگر تنبور متفاوت است.زمانبندی میان جمله های موسیقی،مکث ها،تلفیق شعر و موسیقی و طمانینه ی خاصی که در اجراهای او وجود دارد،مخصوصا صدای ویژه ای که او از تنبور بیرون می آورد،از او یک استاد صاحب سبک و منحصر به فرد ساخته است.

تنبور خاص او که به "نداء الحق" موسوم است،کاسه ی طنینی به مراتب بزرگ تر از سایر تنبورها دارد.امیر حیاتی در سرودن شعرهای کردی و فارسی نیز بسیار صاحب ذوق است.

با سپاس از وبلاگ سیاه مشق برای زندگی نامه استاد